dinsdag 23 april 2019

niet midden in bed

onze honden liggen natuurlijk niet echt midden in bed, al zou je het soms wel denken.
Midden op tafel, dat weer wel.

Het kussen lag buiten om weggegooid te worden en op enig moment zag Sophie haar kans. Nina begrijpt het zo te zien niet helemaal.

Groetjes,
Marja

dinsdag 9 april 2019

Tussendoortje

de laatste maanden ontbrak me de lust om te quilten een beetje. Maar onlangs kwam daar verandering.

Onze familie is al jaren lid van watersportvereniging de Bergse Maas. In de loop van die jaren hebben we binnen de vereniging feesten/evenementen gehad. Bij die gelegenheden was het goed gebruik om katoenen tasjes met opdruk uit te delen aan de leden. Veel leden hebben deze tasjes gespaard / bewaard. Begin van het jaar kreeg ik een stapel bewaarde tasjes van een van onze oudere leden. Aangezien ik zelf al een verzameling heb liggen en dubbele bewaren weinig zin heeft, bedacht ik dat ik er wel iets van kon maken.
Een herinneringsquilt.

Eerst heb ik alle tasjes gewassen. Dat leverde nog een probleem op, want een van de gele tasjes liep uit, wat er voor zorgde dat alle ecru tasjes vies geel werden. Dus moest alles nog een keer behandeld met ontkleurder.

Daarna kon alles in "hapklare"stukken worden geknipt. Ik heb voor de quilt-as-you-go methode gekozen. Elk tasje was een blok. Op internet heb ik gezocht naar quilt-sjablonen. Hier heb ik in mijn borduursoftware borduurpatronen van gemaakt. Vervolgens elk blok met vulling en achterkantstof ingespannen en geborduurd met de borduurmachine.
Al weer even geleden had ik een klos transparant borduurgaren gekocht. Dit was een mooie gelegenheid om het uit te proberen.
gequilt met transparant garen
Langzaam aan groeide de stapel blokken.
stapel blokken
Vervolgens blok voor blok aan elkaar zetten.

De achterkant met de hand gesloten.
ook een paar maritieme afbeeldingen gebruikt om te quilten
Als extraatje op de hoekpunten nog wat geborduurd/gequilt:

En dan is dit het eindresultaat.
het blok rechts boven is van 2002 (Heusden-Woudrichem).
Dat jaar is er inkt gebruikt die pas tevoorschijn komt in het zonlicht.
Nog even een label met wat kleine persoonlijk details en klaar is Marja


Groetjes,
Marja

donderdag 7 februari 2019

Bakken vraagt geduld

Mijn moeder vond dat ik hoog nodig weer eens wat moest schrijven, dus dat doen we dan.

Een poosje geleden kwam ik in het bezit van het boek Brood (op ontdekkingsreis met Robèrt van Beckhoven). Een boek boordevol met, jawel, recepten om brood te bakken. 

Ergens half januari bedacht ik dat ik de volgende dag wel eens het recept voor de Brioche kon proberen, dus even bij de ingrediënten gekeken of ik nog wat mee moest brengen uit de winkel. Bloem, zout, suiker eieren, boter, allemaal in huis. Maar desem? Nee. Even verder lezen waar dat te koop zou kunnen zijn..... Verrassing, je moet het zelf maken (inmiddels weet ik dat het ook in gedroogde vorm te koop is in zakjes). Oké, dan gaan we desem maken volgens de instructies in het boek. Eerst ingrediënt: fruitwater! Waar haal ik fruitwater ? Dat moet je dus ook zelf maken. 

Op 25 januari ben ik begonnen met het fruitwater en op 30 januari was dat zo ver dat het te gebruiken was om de desem mee te beginnen. Desem is niet zomaar 1, 2, 3 klaar, dat moet je een aantal dagen laten staan en "voeden". 
fruitwater na 4 dagen, 1e dag van desem en dag 4 van desem
Brioche brood is niet echt moeilijk om te maken (zeggen ze), het kost wel tijd omdat het een nacht moet rijzen.
Dinsdagavond 5 februari was het dan zover, ik ging beginnen met de brioche. Nu heb ik wel een keukenmachine, maar dat is eigenlijk geen kneedmachine. Of het hier aan heeft gelegen weet ik niet zeker, maar mijn deeg was en bleef een grote plakzooi. Volgens het boek is dat ook wel enigszins de bedoeling, maar ik kon er echt niets mee. Nog geprobeerd om het met de hand te kneden, maar ik kreeg maar een gedeelte van het deeg uit de mengkom, vervolgens bleef er nog een flink deel aan mijn handen zitten, dus toen ik aan de laatste stap toe was (bijmengen van de boter) durfde ik dat niet meer aan. De verhoudingen zouden absoluut niet meer kloppen, zonde van de boter. Dus het deeg wat ik nog over had belandde in de vuilnisbak. Wat restte was een flinke afwas.

Woensdagavond was het tijd voor poging 2. Min of meer ouderwets het deeg in een grote mengkom gedaan en gemengd met de elektrische mixer met deeghaken (en i.p.v. 3 grote eieren 2,5 grote eieren). Deze keer een deeg dat veel beter te hanteren was. 
voor en na het rijzen
Het eindresultaat mocht een hele nacht in een afgesloten kom rijzen in de koelkast.

En vanochtend (7 februari) was het dan eindelijk zo ver, ik kon mijn brioche bakken.
Ook vanochtend moest het nog even narijzen, maar met de lunch stond de brioche op tafel

Eindelijk een Brioche
Het was de moeite waard.

Groetjes,
Marja



maandag 1 oktober 2018

daar zijn ze weer

elk najaar kijk ik er weer naar uit; de vliegenzwammen oftewel de rood-met-witte-stippen paddenstoelen. Het verbaast me steeds hoe snel ze groeien.
Gisterochtend was daar zomaar ineens de eerste. Vanochtend zag hij al heel anders uit.
PS: weer een dag later
Groetjes,
Marja

maandag 9 april 2018

planten en beestjes

op 5 februari schreef ik dat we de Camelia hadden ingepakt i.v.m. de vorst. Uiteindelijk hebben we hem 2 keer ruim een week ingepakt gehad met een zeil van 4 x 6 meter. Op enig moment was het nog even de vraag of het nog een derde keer moest gebeuren, maar het viel mee met de vorst en de plant kwam er goed doorheen.
En als ik nu naar buiten kijk, dan zie ik een prachtige Camelia. Zo mooi heeft hij sinds hij er staat (pakweg 10 jaar) nog niet gebloeid.
Camelia in bloei
Na de bloei moet de plant nodig teruggesnoeid, dus volgend jaar zal hij niet veel doen, maar nu is het nog even genieten.

Dan nog even iets heel anders; vanmiddag ging ik mijn gebruikelijke rondje met de honden. Zie ik ineens iets raars langs het pad "liggen". Bij nader onderzoek bleek het een schildpad te zijn.

Schildpad in het wild
Een eindje voor me liepen 2 dames en gezamenlijk hebben we overlegd wat we het beste konden doen. Een van hen belde de dierenambulance en via via kreeg ze het adres van een opvangadres hier in de omgeving.
In eerste instantie dachten we dat hij net was "gedumpt", maar gezien de toestand van zijn schild (opgedroogde modder) vraag ik me achteraf af of hij zijn winterslaap niet ook al in het wild heeft doorgebracht. Hij wordt nu in ieder geval naar een goed adres gebracht.

Groetjes,
Marja

woensdag 28 februari 2018

een beetje spelen

In de loop van de tijd zijn de ideeën over de afwerking van mijn bloementuin gewijzigd en het lijkt er op het moment op dat ik wat hexagonnen over ga houden.

Maar, daar heb ik al een plan voor. Iets met kleurverloop. Helemaal weet ik het nog niet, maar daar wordt aan gewerkt.

Omdat ik alleen met min of meer effen stofjes en ton-sur-ton prints wil werken, vielen er best veel af. Daarom had ik de dames van onze bee gevraagd of ze ook wat lapjes van 5 x 5 cm konden missen en deze lapjes in combinatie met nog een keer mijn hele stofvoorraad nalopen, leverde aardig wat op.

Alle stof zit om de kartonnetjes en nu kan het spelen beginnen.

Dit is een eerste poging. Zomaar om te kijken of het mogelijk wat ik in gedachten heb. Blijkbaar hebben veel mensen een voorkeur voor groen en blauw (misschien wel onbewust). Want met mijn eigen lapjes en de lapjes van de dames van de bee samen (± 100) zijn de kleuren blauw en groen flink in de meerderheid. Eens kijken of ik de komende tijd nog wat lapjes in de andere kleuren kan "scoren".

Groetjes,
Marja

maandag 5 februari 2018

Camelia

toen wij jaren geleden onze tuin opnieuw hebben ingericht, wilde ik heel graag een Camelia hebben. Er zijn toen drie (nog kleine) plantjes bij elkaar gezet. De eerste jaren viel de bloei een beetje tegen, maar gaande weg had ik vroeg in het voorjaar toch plezier van de Camelia. Soms moesten we de bloemen wel een beetje zoeken omdat ze wat dieper tussen de bladeren zaten. Een paar keer had de plant ook last van de vorst (het is een vroege bloeier).

De afgelopen weken zag ik dat de plant echt barstensvol zat met knoppen en deze keer ook mooi aan de buitenkant, dus dat beloofde wat. Maar ja, dan gaan ze ineens vorst voorspellen, terwijl sommige knoppen al aan het kleuren zijn. Normaal gesproken vinden we dat de planten in de tuin het zelf maar moeten redden, maar deze keer heeft mijn man de Camelia toch maar ingepakt; er was een zeil van 3 x 4 meter voor nodig dat eigenlijk nog te klein was.
ingepakte Camelia
Op hoop van zegen.

Groetjes,
Marja